مجله پرتیراژ اشترن چاپ آلمان: ایران بالاترین میزان اعتیاد در جهان را دارد

 

مجله پرتیراژ اشترن، چاپ آلمان، در یکی از نسخه‌های ماه نوامبر خود در گزارشی مفصل با نام « ایران، منجلاب مواد مخدر» به پدیده اعتیاد در ایران پرداخته و نوشته است که ایران به نسبت جمعیت خود، بالاترین میزان اعتیاد در جهان را دارد. خبرنگار آلمانی از رکورد غم‌انگیز اعتیاد در ایران، سی سال پس از انقلاب آیت‌الله خمینی می‌گوید: «بنابر یک تخمین رسمی دولت یک میلیون و صد هزار معتاد حرفه‌ای و هفتصد هزار معتاد تفننی در ایران وجود دارند، هر چند که در حقیقت این ارقام بسیار بیشتر از این آمار اعلام شده است. گرایش به هرویین در بین جوانان و به خصوص زنان به شدت رو به افزایش است


توماس اُسترکرن سردبیر مجله «اشترن» تیتر سرمقاله چهل و ششمین شماره این مجله را که در ماه نوامبر منتشر شده است «روی تاریک جمهوری اسلامی ایران» انتخاب کرده است. دلیل انتخاب چنین تیتری، گزارش ویژه «اشتفان گاسل» خبرنگار این مجله است که برای شرکت در مراسم روز جهانی مبارزه با اعتیاد به ایران سفر کرده و با همکاری اصلان ارفع، عکاس ایرانی، «روی سیاه زندگی روزمره را در ایران» به تصویر کشیده است: معضل اعتیاد


سردبیر اشترن از جدیدترین آمار ارائه شده توسط سازمان ملل یاد می‌کند که به موجب آن در هیچ کجای دیگر جهان به جز ایران، با توجه به میزان جمیعت، افراد معتاد به مواد مخدر وجود ندارد. تیم تهیه کننده گزارش با باغبانهایی صحبت کرده‌اند که هر روز عادت دارند تا در پارکها معتادانی را پیدا کنند که به دلیل تزریق بیش از اندازه جان خود را از دست داده‌اند یا دختران نوجوانی که برای تامین مواد مخدر مورد نیاز خود و مادرشان مجبور به تن فروشی هستند. آنها همچنین به مکانهایی رفته‌اند که در آنجا سوزنهای تمیز در دسترس معتادان قرار می‌گیرد و با پزشکانی ملاقات کرده‌‌اند که همیشه شاهد صف‌های طولانی معتادان برای دریافت «متادون» در مقابل مطبشان بوده‌اند.


اشتفان گاسل گزارشش را از یک خانه کوچک و قدیمی در یکی از مناطق جنوب شهر تهران آغاز می‌کند، جایی که فرشته نوزده ساله به همراه مادرش، هر دو مشغول کشیدن هرویین هستند. دختر رو به خبرنگار می‌گوید: «من وقتی مادری به این خوبی دارم مرد می‌خواهم چه کار.» مادر سیگاری را در دهان دختر می‌گذارد تا تنباکو تلخی هرویین را بگیرد و می‌گوید: «فرشته دختر خوبی است. ما اگر او را نداشتیم چه می‌کردیم؟»
فرشته دقیقاً نمی‌داند که دوازده ساله بود یا چهارده ساله که برای اولین بار مواد مخدر مصرف کرد. پدر آنها را ترک می‌کند و مادر و هفت فرزندش برای فرار از نگاه‌های تحقیرآمیز همسایه ها از شهری مرزی در نزدیکی عراق به تهران می‌آیند. رضا برادر بزرگتر آنها را با هرویین آشنا می‌کند و بعد از آن اعتیاد کم‌کم شیرازه خانواده را از هم می‌پاشد. با مرگ خواهر بزرگتر در یک تصادف، فرشته در سن پانزده سالگی مسئولیت مراقبت از مادر و برادر کوچکتر را به عهده می‌گیرد و حالا با تن‌فروشی خرج اعتیاد را تامین می‌کند، چه در یک خانه در شمال شهر یا در یک کارگاه ساختمانی. درآمد هر شب‌اش چیزی میان ۲۵ تا ۷۰ یورو است. هرچقدر این مبلغ بیشتر باشد به همان میزان هم مواد مخدری که صبح در راه برگشت به خانه، می‌خرد، بیشتر است.

گزارشگر آلمانی سپس به شرق تهران می‌رود، به محله خاک سفید، جایی که مطب دکتر محمد صادق شیرازی واقع شده است. این دکتر سی و هشت ساله بیش از ده سال است که معتادان را درمان می‌کند و از نزدیک شاهد بوده است که چگونه میزان اعتیاد به حشیش در دهه هشتاد و نود میلادی بین جوانان افزایش یافته.
دکتر شیرازی یکی از نخستین کسانی بوده است که سه، چهار سال پیش زنگهای خطر برایش به صدا در آمده‌اند وقتی که ماده مخدر جدید هرویین- کراک روانه بازار و به سرعت هم محبوب شد. زیرا که بسیاری آن را کم خطرتر از هرویین می‌پنداشتند. تصوری غلط از ماده مخدری که ده تا دوازده بار قویتر از هرویین معمولی است.

امروز اگر مریض جدیدی داشته باشم که فقط حشیش می‌کشد، به او تبریک می‌گویم و خدا را شکر می‌کنم


این جمله را دکتر خطاب به اشتفان گاسل می‌گوید که کنجکاو است بداند چرا ایران این چنین در باتلاق اعتیاد فرورفته است: «بعضی می‌گویند که میزان اعتیاد به دلیل بالاست که الکل ممنوع است و مثل زمان شاه بار یا میخانه وجود ندارد. اما من اینطور فکر نمی‌کنم. خیلی از کسانی که مواد مخدر مصرف می‌کنند، هرگز به بار یا میخانه نمی‌روند. دلیل اصلی تا حد بسیار زیادی به وضعیت بد اقتصادی و نرخ بالای بیکاری بستگی دارد.» و خبرنگار آلمانی قیمت ارزان مواد مخدر را هم اضافه می‌کند: «یک گرم هرویین - کراک در تهران کمتر از سه یورو قیمت دارد

پارک کوثر در جنوب تهران مکان بعدی است که خبرنگار مجله «اشترن» به آنجا رفته است. او می‌نویسد: «منطقه اطراف پارک کوثر بدون شک بزرگترین صحنه‌ی جلوه‌گری مواد مخدر در خاورمیانه است. چمن‌ها پوشیده از سرنگ‌های مصرف شده است و ظهرها بر روی نیمکتهای پارک می‌توان شمار زیادی از مردان خمیده‌ای را دید با گونه‌های فروافتاده و چشمان از هوش رفته



تاريخ : جمعه ۱ بهمن ۱۳۸٩ | ۳:۳۱ ‎ب.ظ | نویسنده : مهرداد مرتضایی بختیاری | نظرات ()