نبرد آریو برزن (سروده بانو هما ارژنگی)

آریو برزن –بزرگ سردار داریوش سوم هخامنشی است    که در جنگ با اسکندر گجستک  در  مکانی به نام  " دربند پارس " یا     "تنگه تکاب " سپاهیان او را به سختی شکست داد.  سپاهیان اسکندر   به یاری چوپانی    لیکیانی     از راهی کوهستانی به قله رسیده   و از پشت به ایرانیان حمله بردند.

در این نبرد      آریو برزن و خواهرش  یوتاب   با چهل سوار     و پانسد سپاهی پیاده           بی پروا به دشمن حمله بردندو در راه رسیدن به  تخت جمشید   در جلگه با گروه دیگری از دشمنان     رویاروی به نبرد پرداختند.  آریو برزن  و یوتاب ویاران دلاورشان  در راه آزادی و سربلندی ایرانزمین مرگی افتخار آفرین را برگزیدند   و نام پاکشان بر سینه  سرخ    تاریخ این مرز و بوم  جای گرفت

بیست و نهم دیماه هزار و سیسد و هفتاد و نه                                 هما ارژنگی

نبرد آریو برزن

تو   ای  ایران     بهشت راستین  من             پناه آخرین  من         سرای واپسین من       ا لا    ای مهربان مادر       دلیریها ترا زیبد      تو ای گنجینه گوهر

کنون من با دلی جوشان        بر آرم گوهری تابان           از آن دریای بی  پایان      دلیری را   بر افرازم     از آن گنجینه روشن        به نور آریو برزن

چو اسکندر به دژ خویی       سوی ایران زمین آمد          چو روباه کژ اندیشی            پی بیداد و کین آمد             کنام شیر مردان را           ندانستی که جان باید

ندانستی. نبرد این دلیران را توان باید....

از آن سو آریو برزن              همان سردار  خصم  افکن          سپاهی انجمن آورد     از مردان  رزم  آور               همه گرد و همه چابک

بهین اندیشه و نیکو             همه چالاک و تیر انداز          سنگین   سینه و بازو....

پس  آنگه  گفت  با یاران  /        کنون کاین اهرمن خو را            به سر اندیشه جنگ آمد        کنون کز فتنه   دشمن             وطن را عرصه تنگ آمد

بپا    خیز   ید    ای      یاران                      که این   هنگامه خون را                               نه هنگام درنگ  آمد         سزای دشمن بد خو               همی باران سنگ   آمد

هر  آن کو     دشمن ایران نگون  باید         کژ اندیش      دنی  را     روز    روشن قیر گون    باید                     به     ایرانشهر       آیین پلیدی واژگون باید....

" تکاب"    آن پایگاه فر و پیروزی            که  بعد سالهای دور                       پژواک غریو آریو برزن           هنوزش     در درون   رخنه هر سنگ می غرد

"تکاب"   آن تنگه امید ایرانی                 همان دروازه سنگین          که اینسان   در گذار  روزگاران    دیر   پاییده         و     چون بندی توانا آستان   پارس را بر شوش  می بندد              نبرد پهلوانان را پذیرا شد

 

سپاه     دشمنان   از  بعد  روزی چند      چون رودی  خروشان     سخت  می غرید       و         هر جا میگذشت آنجا       سرای مرگ و آتش بود

زمین بر خویش میلرزید   و  چشم  آسمان گریان                نه  زنهار   و امانی         بر سرا      و خان  و مانی  بود...

سپاه آریو برزن            نشسته بر  کمینگاهی           به بالای بلند  کوه        سر دربند   شهر  پارس        شکیبش    بس توان فرسا              به سر  اندیشه   فردا..

به دنبال شبی پایا          فلق  پشت افق سر زد         گل  خورشید       بر  بام  بلند   آسمان  رویید       غریو وحشی  دشمن   به دشت بیکران پیچید

سپاه      دیو     و    دد      نزدیکتر آمد                                        به هر گامی ولی               راه گریزش تنگتر  میشد       ...

ز هر سو کوه ها بر آسمان سوده                      به پیش رو          یکی دیوار سنگین   سخت و پابرجا                    تلاش   خصم   بیهوده...

پس آنگه          با غریو   رعد گون   آریو برزن              هزاران مرد  شیر اوژن       هزاران سنگ  سنگین را                  سر دشمن فرو بارید

سپاه خصم         چون   کوهی  گران     بر خاک   و  خون   غلتید                بسی  سر ها به روی سینه ها   پیچید                   ز پشت  صخره     اما    همچنان

باران سنگ و        تیر پران از فلاخن  بود....

جهان در چشم  دشمن همچو شب   تاریک                زمان تنگ و   زمین  باریک              ز کشته     پشته ها   انبوه

در این هنگامه            جمعی از پی راه گریز خویشتن  حیران           سوارانی لگد کوب   سم  اسبان

وگر   کس چنگ خونین  در شکاف صخره می افکند                 سنگ  کوهسارش میشدی  آوار...

سکندر        اندرین   ماتم         نه راه پیش و پس بودش            نه   یارای  سلحشوری                 نگاهش   مات  و بی معنا

به چهر  زرد  او  پیدا              همه   رنج   و  پریشانی              نشان  بهت   و حیرانی...

زمان       چون    توسنی   هموار   می پویید                چو تشت       سرخ فامی  مو  کب  خورشید  میگردید       و گرد زعفرانی بر ستیغ کوه میپاشید

غروب   از  راه  میامد                       فراز لشکر    دشمن  هنوز آوار   می غرید                     ملول و زخمی و  سرگشته                 سیل  لشکر  آشفته

چون   دریای توفانی               به گرد خویش می   پیچید    ...

شبانگاهان          به فرمان   سکندر         خصم را      رای   گریز  آمد              همه تن خسته و خونین           سپر ها تنگ   یکدیگر         چو     باران    تیرشان  بر  سر

گریز         نا گزیری    بود...

به     بالای    بلند   تنگه ء   تنگ   تکاب     اما                   هژبران     پلنگ   آسا                      به گرد  آ  تش  رخشان                      همه   آما  ده ء   فرمان...

سکندر          آن    پلشت  اختر                                  اجاق کینه اش روشن                              هوای فتنه اش  در سر                              نبود  او  را   دگر   راهی

مگر   با فتنه آمیزد                           فسونی   تازه   انگیزد                       به اهریمن   در  آویزد                            پس آنگه   رایزن ها     گرد هم      آورد

به تدبیری   پلید                اندیشهء   بیداد   دیگر کرد                         به دژخیمان   بد پندار خود   اینسان   نهیب   آورد   /            شما   ای نازک اندیشان

ز   اختر ها نشان جویید      و              از   فرجام   این  کار  پریشان   آگهی    آرید              خبر باز آورید         آیا  به جز این   تنگه  سنگین

به کاخ  خسروانی   راه دیگر  نیست     ؟                خبر چینان    ز هر سویی فرا رفتند        و       از هر جا  نشان جستند..

سرانجام این چنین شان     آگهی    آمد    .                   از    اینجا تا     به خاک  پارس                    یکی  راه است    بس    دشخوار   و   ناهموار

که   کس   را   زهره  نبود تا  در  آن پوید   ..        ز       دیگر سو         بر   ایشان         مرد چوپانی   فراز  آمد                 یکی  چوپان    جان  ناپاک و  نابخرد

دلش   آلوده  با   نیرنگ                         نه او  را  بیم   نام   و ننگ                       فریب   و      وعده های     ناکسان     چون     کارگر    آمد

خبرشان  داد      از  راهی        پر آسیب   و   هراس   آور             به قلب   جنگلی  تاریک  و   وهم انگیز                      گداری   تنگ  و توفان  خیز

بدینسان      آن      پلید   بد   گهر                نا    اهل    مرد     لیکیانی                 دشمنان   را   راهبر   آمد....

شبی سرد  و هراس افکن                      صفیر باد وحشی بود       و      خوف   مرگ      و      سوز برف  سنگین  زمستانی               و   در   خاموشی  جنگل

هزاران چشم  رخشان             در میان   شاخه   ها       چون   اخگر   سوزان             و از هر گوشه      چنگال  درختی        نیشتر میزد         و خصم       کینه جو

در برف   هردم    سرنگون میشد...             به دیگر شب                      نشیبی بود ناهموار و    سیلابی هراس آور         و     توفانی    که   می گردید

خشم   آگین   و خصم  افکن                و غوغای جنون       شب                   درون   سینه      دشمن      ...

سر انجام   آسمان   بر    چادر تاریک  شب       رنگ کبودی زد                 فروغ تازه   ای بر چهره  گیتی    هویدا  شد               سحر گاهی  دگر  آمد

بد اندیشان دشمن خو               گدار       دره       را    گشتند و           سوی قله  آغاز     سفر کردند...

فراز  قله           چابک  زبدگان پارسی           چالاک و شیر اوژن            قراول های تیر  افکن               سپاه دشمنان انبوه                  شمار پارسان   اندک

دلیری  پارسی گفتا   :         یکی   آتش   بر افروزیم       تا   مردم   بدانندی            که خصم    دیو   خو           رای  ستم   دارد

چو رقصان    شعله    آتش          به سوی   آسمان   بر شد              ز هر سو   جنگل   انسان   به جوش  آمد  ..               زمین و رزمگاه و آسمان لرزان

صدا کوبنده    چو  نان غرش   توفان     «     کنون      مردانگی  را آزمون باید                   تو ای  خصم   پلید آیین           تبر زینت نگون بایدـ  ـ»

ولی   آوخ               تبرهاشان به خون آغشته  از هر سو سپاه خصم       می جوشید                  گلوی تشنه  دشمن             ز خون مردم   آزاده  می  نوشید

جدالی    نا     برابر      بود     و    پیکاری     هراس      آور

از      آنسوی افق   آندم                    چهل گرد سوار از راه میامد                              به روز نام   و ننگ   و  گاه   جانبازی                              سپهدار   آریو  برزن

به  سوی   نابکاران   اسب می   تازید                     خروش  مرد  شیر  اوژن                            به بال   آتشین   باد         می پیچید    ...

جهاندارا                به مهر      و   راستی         سوگند            گر مرگم  به پیش  آید                من و آیین جانبازی        به  راه شوکت   ایران              خوشا   مرگ   و   سر افرازی

جهاندارا                  کنون هنگام رزم و گاه جنگ   آمد                            نبرد   واپسینم    آزمون   نام   و ننگ  آمد

بزرگا                 اندرین    توفان  پناهم ده              به تدبیر ستمکاران              کنون  فانوس راهم ده               یکی بازوی پولادین  و جان دادخواهم ده

سری شوریده   دارم                بهر سربازی    کلاهم  ده                مرا با خویش   وامگذار               نیرو   و سپاهم  ده

کنون          باید سراپا شعله    گردم          جان بر افروزم         ز  هر مو   ناوکی   سازم    که  بر  قلب   ستم   تازم   ...

نبرد        آریو برزن           نبرد   نور  و تاریکی          نبرد   هور   و اهریمن             چسان گویم  حدیث   آن جوانمردان     ؟

مرا کی باشد این  امکان           که تا   بایسته  برگویم                از آن شایسته جانبازان؟!

همین گویم:

هزاران بار چرخ  آسمان   در گردش پرگار چرخیده

هزاران سال خورشید جهان افروز بر خاک دلیران  نور پاشیده

هزاران فتنه بر     جان وطن مسمار  کوبیده

ولی  آیین جانبازی  در این  سامان نمی میرد

سر و جا ن   می رود از کف ولی ایمان نمی میرد

کلام آخرین بشنو

گهر پرور سرای من                  کهن گهواره  پاکان                  بهشت  روشن       ایران

نمی میرد   ..                             نمی میرد  ..                  نمی میرد..                    سروده   هما ارژنگی            در سال   هزار و سیسد و هفتاد و نه

 

/ 10 نظر / 4 بازدید
باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir

باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir

باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir

باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir

باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir

باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir

باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir

باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir

باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir

باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید http://rank.bajeagahi.ir